...تو را من چشم در راهم...

نام عشق را که مي بري آفتاب احترام مي کند

نبض آب تند مي زند

موج ها قيام مي کنند

نام عشق را که مي بري سنگ هم بي قرار مي شود

کوه سر به خاک مي نهد

آسمان سجود مي کند

شب سپيد مي شود

سرو خود پرست سر به زير مي شود

نام عشق را که مي بري

گريه ناگزير مي شود

عاقبت دل به عاشقي صادقانه اعتراف مي کند ...

زيارت خانه خــــدا و حرم پيامبـــر يادآور تاريخ اســـلام و ديــدار بيت الله و مسجـد و مرقد

رسول الله (ص) صفابخش جان و روشنگر ديده و اميد بخش دل است .

مكه ... مدينه ... هر گوشــــه اين ديــــار و هر سنگ اين بيت و هر رواق اين حـــرم و هر

شبستان اين حريم خاطره انگيز است و سرگذشت ها و ماجرا ها و درس ها و عبرتها دارد ...

ميهمان حرم الهي ، وقتي تمام كارهاي خود را انجام داد و آماده ي سفر معنوي حــج گرديد ،

بايد با تمام دوستان و آشنايان خود وداع كند و با آن ها خداحافظي نمايد . هر چند دل كندن

از نزديكـان و دوستان و آنچه مـورد علاقه ي انســان است ، بسيـار سخت و دلهــــــره آور

است اما شـــوق زيارت خانه ي خدا ، همه ي سختي ها و مشكلات را آســـان مي كند . در

اينجــــاست كه رونده ي اين راه ، بايد چشم دل خويش را باز كند و با معـرفت و بصيرت

از همه چيز دل بكند .

راه بگذاريم و قصـــد حضرت عالـــي كنيم  

مي گويند حج گزار در هنگام خروج از وطن و اهل و عيال ، اگر بدانـــد كه از دنيــــا مي رود

و ديگر بازگشتي ندارد و قطع تمام علايق و هستي بكنـــد و به محاسبه ي خود با حــق و خلـق

رسيــــــــــدگي نمايد ، در وقت وصول به مواقيـــت ، معطل و در جواب منكـــــر و نكيـــر

سرگردان نماند .

                                                              يا حق و خدا نگهدار

قلب زمانه خون شده آقا !

دگر بیا ...

آیینه دار گلشن طاها !

دگر بیا ...

صبر و قرار رفت ز دل ها به یاد تو !

ای انتظار جان و دل ما !

دگر بیا ...

ای راز سر به مهر فلک ، انتظار سبز !

مسند نشین عالم بالا !

دگر بیا ...

گل های سرخ باغ به یادت شکفته اند !

آقا ! برای دیدن گل ها

دگر بیا ...

ای سبز سبز ، ای گل باغ محمدی !

ای یادگار خانه ی زهرا !

دگر بیا ...

آقا ! حضور سبز تو درمان عالم است !

بهر شفای این دل تنهــــــــا

دگر بیا ...

یا رب المهدی بحق المهدی اشف صدر المهدی 

 بظهور الحجت

ای روح دعا سلام مهدی

۱۱۷۰ بهار وخزان گذشت ونیامدی سالهاست نگاهم پشت پنجره ای که متعلق به فرداست قاب گردیده وگرد وغبار هجران برآن سایه افکنده .

عمری است که برای آمدنت بی قرارم یابن الزهرا،ببین از فراقت سخت بارانیم. ببین ثانیه ها چگونه از هجر تو بغض کرده وبه هق هق افتاده اند.

آقا جان!حیف نیست ماه شب چهادره پشت ابرهای تیره وپاره پاره پنهان بماند،حیف نیست دیده را شوق وصا ل باشد ولی فروغ دیده نباشد .

بیا وقرار دل بیقرارم شو بیا وصداقت آینه را به زلال آبی نگاهت پیوند بزن بیا تا سر به دامانت بگذارم وعقده های چندین ساله ام را باز کنم تو که معنای سبز لحظه هایی بیا تو که ترنم الطاف حق تعالی بیا.

بیا که از هجرت چون اسپندی بر آتشم یوسف فاطمه!کی طنین دلنواز انا بقیه  تو از کعبه مقصود جانها را معطر می نماید کی کعبه به خود می بالد وزمین بر قامت دلربایت طواف عشق می گزارد وجان در سعی وصفای نگاه تو محرم می شود ومناسک حج وقربان را بجای می آورد برای آمدنت تمام دلهای عشاق دنیا را به ضریح چشمهای قشنگ وعباس گونه ات گره زده ایم ودر مراسم اعتکاف شبهای فراق برای گرفتن حاجتمان دست به دعا برداشته ایم آقا جان برای آن لحظه که سبز پوش با پرچم یالثارات الحسین در انتهای افق غباری بپا می شود وتو با ذوالفقار حیدر وسوار بر اسب سفید قصه ها می آیی لحظه ها را بدست باد می سپارم.

بگذار صادقانه بگویم که کهانسالترین آرزوی دلم آرزوی وصال توست!آرزویی که برای بدست آوردنش تمام کلافهای عمرم را به بازار معشوق فروشان برده ام وخودم را در جرگه خریداران یوسف زهرا(س) قرار داده ام .

نازنینم!تو زیبا ترین دلیل برای شبهای قدر وشب زنده داریهای منی تو ضیاعین ودلیل امن یجیب منی .

آقا جان! می خواهم برایت قصه بگویم قصه سیب وگندم ومردی که سالهاست در میان مردم چشمم ایستاده،قصه خوشه خوشه انتظار وچشمانی که درو میکنند،قصه باران وسطرهایی که دلواپس پونه هاست،قصه اسب وخیال آمدن تو در باران،قصه هایی که مشق هر شب من است .

کاش می شد واژه ها را شست وانتظارراتفسیر کرد ولی افسوس . . .

میدانی مرز انتظار کجاست!؟آنجا که قطره اشک منتظری سدی از دلواپسی ساخته وقطره قطره انتظار را ذخیره می کند،آنجا که وجودش چون جرعه ای آب از تشنه ای رفع عطش می کند آنگاه که می فرماید اگر شیعیان ما مرا به اندازه قطره ای آب بخواهند هر لحظه ظهور من نزدیکتر می شد.

حس می کنم نزدیکی آنقدر نزدیک که با آمدن یک نسیم تو را احساس کرد وبویید.

خوب می دانم که آخر دل سنگ وطلسم نحس قصه را می شکنی وآنگاه زمان وصل وجان نثاری می رسد.

پس بیا از پس کوچه های انتظار ،بیا که شعرهایم بی قافیه مانده اند،بیا که با آمدنت گم میشود در تبسم تو بغض چندین ساله ام،بیا که غزلهایم مضمون ندارند ومثنوی عشق نا تمام است.

محبوبم!هر روز که میگذردبیشتر از قبل دلم برایت تنگ می شود  عشق تو سراسر وجودم را فرا گرفته و اگر دلم را بشکافی بر لوح آن نام تو هگ گردیده وکنون ای بهار عشق!می ترسم از خزان عمرترسم از ندیدن است بگو که تا خزان من آیا فرصت بهار دیدن است؟

یابن الزهرا!"لیت شعری أین استقرت بک النوی" کاش میدانستم که کجا وکی دلها به ظهور تو آرام خواهند گرفت.

بنفسی أنت!

به جانم سوگند که تا طلوع صبح صادق به انتظارت خواهم ماند ولحظه ها را با تمام سنگینی به دوش می کشم وسکوت ثانیه ها را به ازای فریاد زمان تحمل می کنم فقط برای رسیدن به لحظه با شکوه وصا لت.

آقا جان!

دروادی انتظار زمان را بنگر که چگونه از هجر تو همچون شمع ذره ذره آب می گردد کی می آیی که قطره ها به دریا بپیوندند؟خیبر گشای فاطمه(س) کی می آیی؟

کی می آیی که کران تا بیکران دلم را برایت چراغانی کنم وچشمانم را فرش قدومت نمایم؟

بیا که بهار بی صبرانه مشتاق آمدن توست وقلبم جویبار اشکهایی که هرروز وشب برای فراق تو ریخته می شوند.

یاس سفیدم!بیا که با ظهورت آیه"والنهار اذا تجلی" تأویل گردد بیا که چشمه سار وجودم سخت خشکیده وفریاد العطش برآورده،بیا تا از نرگس چشمانت عطری برای سجاده ام بگیرمبیا ومرا زائر شهر قاصدکها کن،بیا.

دلم برای ورود هر عشقی غیر از عشق تو بن بست است ودیده ام جز برای فراق تو نمی بارد بیا که هجر توآیه"ان عذابی لشدید" را تفسیر می نماید آقا جان!بحق کوچه وچادر خاکی بیا،بیا که سید علی ماتنهاست وچاهی ندارد که غصه هایش را بااو در میان بگذارد. بیا ورأس سبز شاپرکهایی باش که در جستجوی قبر یاس سرگردان کوچه های هاشمیند.

ای پیدا ترین پنهان من!

تا تو بیایی مروارید چشمانم رابرای سلامتیت صدقه می دهم وبرای آمدنت روزه سکوت می گیرم وبا جام وصال تو افطار می نمایم. نذر کرده ام که بیایی تا جان شیرین را فرش قدمها یت نمایم. پس بیا که نذر خود را ادا کنم.

ای آفتاب عمر!

تا تو بیایی انتظار را قاب میکنم وبر لوح دلم می کوبم. فریاد را حبس می کنم وبه سکوت اجازه حضور می دهم. در نبود تو جام تلخ فراق را سر می کشم وسر به دوش هجران می نهم وبرای آمدنت دعا می کنم. به امید آنروز هزار وصد وهفتادمین شمع را روشن می کنیم ومنتظرت می مانیم.

به خدای کعبه می سپارمت وسبد سبد نرگس ویاس چشم براهی میکنم.

کاش می شد که خدا

اجازه ظهورت می داد

کاش می شد

که در این دیار غربت

ومیان موج غمها

به سکوت سرد وسنگین

رخصت خاتمه می داد

کاش می شد

جمعه ما

شاهد ابروی زیبای تو می شد

دیده نا قابل ما

فرش کیسوی تو می شد

کاش می شد

انتظار منتظر بپایان رسد

وهوا میزبان یاسها و

نسترنها

خاک پای مهدی زهرا شود

کاش می شد

تو هم از انتظار خسته شوی و

برای فرج دعا کنی

کاش می شد . . . 

خوشـا دردی که درمانش تو باشی

 خوشـا راهي كه پايانـش تـو باشي

 خوشـا چشمي كه رخسار تو بينـد

 خـوشا جاني كه جانانـش تو باشي

 خـوشي و خــرمي و  شـادكـــامي

 كسي دارد كه خواهـانش تو باشي

 همه اسباب شــادي جمــع باشــد

 به هر جمعي كه مهمانش تو باشي

 چه باك آمد ز دشمن آنكـه او را

 نگهـــدار و نگهبانـــش تـو باشي

  نسيـــم موي تو پيونـــد جان آگــــه ماست